Küçükken bulutlar vardı:istediğin şekle giren.
Gerçekleşen hayal vardı:dünya senin için yaratıldı dedirten.
Gülümseme;bir bisiklet,bir paten,iyi bir not ya da gelen misafir,
Özendiğin bir yiyecek,iyi bir arkadaş veya şiir.
Küçük mutlulukların koca kainatı kucaklayan havası,
Özlenilen geçmişe dönüştüğünde,ne yorar insanı?
Belki kuzuların beyazlığını bakarken görmemek..
Belki kafamızı yağmurdan gizlemek..
Kapalı mekanlarda vakit geçirmek..
Ayaklarımızı çimlere değdirmemek..
Kumsalda oturup denizi seyretmemek
Veya güneşin doğuşunu ve batışını izlememek..
Niye,bizi daha nice büyüdüğümüze inandıran
Yalnızlıklara sarıldık,mutluluğumuza engel olan?

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s