Genel, Şiir

Sabır

Burda duruyorum,olduğum yerde.
Susuyorum,ruhumun esaretinde.
Burda,soyunuyorum yeryüzünde.
Ruhumdan çıkarıyorum elbiselerini,her geçen boş senede.

Alışıyorum nefsimin alış-verişlerine.
Ağlıyorum nefsim için verilenlere.
Ruhuma esaret,nefsimin sevdiklerine
Alıyorum nefesimi,veremiyorum ruhumun mahsenine.

Dağların sesi yükseliyor kalbimde.
Bu görev için kendime ağır dediğimde,
Kelimelerimin dil ile buluşmaması,
Emirin emrinin benliğimi susturması.

Hz.Musa’nın annesi gibi canımı bırakıyorum.
Omuzlarımı öne alıp,canımın yokluğunu kucaklıyorum.
Cananın,boşalan kucağımı doldurmasını bekliyorum.
“Sabır”,senin büyüklüğünde ben küçülüyorum.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s