Genel, Şiir

Firardayım

Aşkı somut yaşayamadıkça;
Aşkın deryasına daldım,
Tabiatının derin lezzetini aldım.
Fakat kollarımdan çekip çıkarıyor toplum.
Toprağa bağlanan kumları,
Uzayın boşluğuna savuramıyorum.
Halbuki ben,atmosferden solunumları
Unutmuşum ve kendimi salıyorum.

Ben bu akşam saati tam da buradayım.
Bir nefesin,vakte tabiiyetini bitirdiği andayım.
Yedi kıtadan çıkıyorum!
Beden ve zaman hapsinden firardayım.
Ruhumun gövdesini suyun emrine katıyorum.
Can suyumun aşkında hakiki yaşamımdayım.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s