Genel, Şiir

Beyazlığına Bürünmeyesin

Sanki sen bir dağsın sisinle mavi görünen..

Halbuki zirvenden akan nehrinim ben.

Geziyorum sende,kaynağım senken.

Sarılıyorum adeta sana böğründen

Ve arındırıyorum kirlerinden.

Sensin,benim huzura akan sesimi kendine dinleten.

Suyum taşına yumuşacık değerek geçer..

Ben tedirginim,fazla gürüldemekten..

Kar taneleri; yeşilliğini parça parça örter.

Aman! İncinmeyesin, sebebim senken..

Beyazlığına bürünmeyesin ben seninleyken.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s