Konuşmanın Sınırı

Öylece geçiyor kelimeler dakikaları yenerek..
Zamana sığdıramıyorum anlatacaklarımı.
O halde oturduğum yere serilerek,
Seyrediyorum ve eserekli hitaba alışamıyorum..

Aborijinlerin sözsüz iletişimi,
Onları,kelimelerin gölgesinden kurtarıyor.
Aklım seviyor sessizliğimi..
Zamana yenik düşen ses, tahammülümü zorluyor.

Konuşmanın sınırını, kumsallar söylüyor..
Kumsal; sadece ummanı gösteriyor,
Denizin derin yaşamından habersiz..
İsteyen onu dinliyor ve sadece dalgalara bakıyor..

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s