Genel, Şiir

İki Hayat

Sağ avucuma dokunan dudakların,
Konuşamadıkça kilitleniyor.
Sustukça, tatsızlaşan ruhlarımızın
Gazabını ömrümüz çekiyor.

Etrafıma çizdiğin çizgilerin,
İçine hapsoluyorum.
Ortasındayken bir çemberin,
Üzerimdeki maviliği göremiyorum.

Ben duruyorum, sen giderken.
Benlik ve var oluş derken,
Veda ediyorsun erkenden.
İki hayata ne kaldı bu hikayeden?

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google fotoğrafı

Google hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Connecting to %s