Genel, Şiir

Beyazlığına Bürünmeyesin

Sanki sen bir dağsın sisinle mavi görünen..

Halbuki zirvenden akan nehrinim ben.

Geziyorum sende,kaynağım senken.

Sarılıyorum adeta sana böğründen

Ve arındırıyorum kirlerinden.

Sensin,benim huzura akan sesimi kendine dinleten.

Suyum taşına yumuşacık değerek geçer..

Ben tedirginim,fazla gürüldemekten..

Kar taneleri; yeşilliğini parça parça örter.

Aman! İncinmeyesin, sebebim senken..

Beyazlığına bürünmeyesin ben seninleyken.

Genel

Bizdeki Biz

Gülüşünün altındaki sırlı hüznü,
Gerçek aşkına saklıyor gibisin.
Mizahını;günlerinin bölüştüğü,
Yüreğini soğutup buluyor gibisin.

İster sus,ister söyle kendini..
Ben,sendeki seni anlıyor gibiyim.
İstersen,kilitle kapılarının kilitlerini..
Senin savaşının içinde gibiyim.

Yumuşacık bakışlarınla tut gözlerimizi..
İkimizinkinden de akmasın tek damla.
Ayırma birbirinden bizdeki bizi,
Ortasından bölüp iki kırık parçaya.

Genel, Yazı

İkili “Biz”

Kocaman atacağım adımlarım, birbiriyle yarışırcasına koşarken nefesim kesiliyor gibi seviyorum seni. Nefesimin kesildiği anlar, sana yaklaşamıyorum.

Her gün, her saat, her dakika kalp ritmimin vardığı nokta bana kendimi ifade ettirmiyor. Söyleyemiyorum.. Büyük sevgilerin hazin hikayesinde yer alan kelimem: Söyleyemiyorum.

Gökyüzünde uçan o iki martıydı gözlerimi ayıramadığım, bizi hatırlatan. Özgürce uçarken birbirinden ayrılmayan. Martıların niyetleri, beni etkileyen. Ne güzel niyettir sevdiğinden ayrılmama isteği.

Aynı anda nasıl da aynı tarafa yönelebiliyorlar? Kalplerinin bağlılığı, bağlı tutuyor sanırım onları. İki kuşken, iki benliğinden geçen martılar.. İkili “biz” olanlardan onlar..Bizlikten de memnunlar..

Sevgi bağlılığında, bizlikten memnun kalanlara “selam” olsun..

Genel, Şiir

Biz

Sevginin tozları,üzerine rüya örtüsü gibi serilince
Yatağının içinde kıvrılıp mışıl mışıl uyuyabiliyorsun.

Gözlerin kapalıyken iki el,sevgiyle buluşunca
Sabah dinlenmiş kalkıp işine gücüne koyulabiliyorsun.

Bir kumsalda,yürüyüşün oluyor sevgilinle her anın.
Aydınlık mavinin güveniyle sarılıyorsun.

Gönülden her bakışınız süslüyor ilişkinizi.
Gitgide bedeninle çevrelediğin yuvanı kuruyorsun.

Ne çok küçülüyorsun kendi içinde,büyürken aşk.
Bütün hücrelerini,canını bulmuş gibi hissediyorsun.

Atar damarına özenmişçesine atıyor kılcal damarların.
Teninde,artık onun kokusunu duyuyorsun
Ve etrafa da onun kokusunu yayıyorsun.

Ne kaldı ki şimdi geriye “sen”de?
Baksana daha çok “biz”i andırıyorsun.

Genel, Şiir

Küçükken Biz

Küçükken bulutlarımız vardı:istediğimiz şekle giren.
Gerçekleşen hayal vardı:dünya bizim için yaratıldı dedirten…
Gülümseme;bir bisiklet,bir paten,iyi bir not,gelen misafir,
Bir çikolata,oyun arkadaşımız veya okul şiirimizdir.
Küçük mutlulukların koca kainatı kucaklayan havası
Özlenilen geçmişe dönüştüğünde,ne yorar insanı?
Belki kuzuların beyazlığını,bakarken görememek..
Belki kafamızı yağmurdan artık gizlemek…
Kapalı mekanlarda vakit geçirmek…
Çıplak ayaklarımızı çimlere değdirmemek…
Kumsalda oturup denizi seyretmemek…
Veya güneşin doğuşunu ve batışını fark etmemek…
Niye bizi büyüdüğümüze inandıran yokluklara sarıldık?
Tane tane sevinçlerimizi neden arkamızda dağıttık?